Tag Archive AD(H)D

Weer een onderzoek

Moeder belde overstuur op:

“Ze zit eigenlijk alleen nog maar letterlijk ondersteboven tijdens de behandeling. Nu willen ze een onderzoek uitvoeren naar haar concentratievermogen!”

De behandeling die het meisje krijgt, is bedoeld om haar te helpen zelfvertrouwen te krijgen in het lezen. Ik geef moeder wat tips die ze kan inzetten bij het lezen, om te kijken of het meisje zich dan wel wil concentreren op het lezen.

Ik ga er altijd van uit dat die concentratie er wel is, want fietsen, aankleden, eten, tv kijken lukt meestal wel. Dus er is iets anders aan de hand. Ik hou het graag simpel.

Het meisje heeft dikke pret met moeder als ze de tips uitproberen. Een paar dagen later kom ik op huisbezoek. Het meisje weet het en geeft moeder te verstaan dat ze rust nodig heeft. Moeder wandelt onrustig heen en weer tussen haar en mij, terwijl ze over en weer de boodschappen overbrengt. Ik vraag hoe laat we gaan starten en de onderhandeling komt uit op half vier. Om half vier laat ik moeder aankondigen dat ik er aan kom, en dat ze vast mag bedenken wie waar gaat zitten. Het meisje roept terug dat ze helemaal niet wil.

Op dat moment sta ik op en ga naar haar toe. “Ik hoor je heel duidelijk zeggen dat je niet wil. Dat is prima, goed dat je dat gewoon zegt. Zullen we wel kijken wat we anders gedaan zouden hebben? Dan ben ik tenminste niet helemaal voor niks gekomen.”

Verbaast stemt het meisje in. Ik vertel dat ik het wel snap, dat ze ook geen idee heeft wie er nu weer van stal is gehaald. Al die andere gesprekken met andere lieve mensen hebben haar nooit echt verder gebracht. Hoe ze haar best ook deed.

Ze knikt instemmend.

Een paar dagen later is ze een dagje thuis. Moeder kletst een eind heen met haar maar opeens gaat het meisje vertellen over waar ze zich zorgen over maakt. Dat ze dat eerder niet durfde, was omdat moeder telkens mensen moest inschakelen die niet echt luisterden.

Moeder had bewezen dat ze weer luisterde. Echt luisterde. En zo was het onderling vertrouwen weer hersteld. Die middag hebben ze hardop het etiket van de Franse Nesquik aan elkaar voorgelezen.

Ja, ik denk dat dit meisje wel gaat leren lezen. En dat ze zich prima kan concentreren. Nu wel.

Tags, ,

Waarom hulpvragen complex is

Hulp vragen

Het lijkt zo eenvoudig.
Iets loopt niet lekker.
Je weet niet hoe je verder moet.
Dan vraag je iemand om raad.

Maar hier zitten heel veel stapjes tussen.
Voor jou lijkt het eenvoudig.
Het is te zien.
Of jij voelt het wanneer iets niet lekker loopt.
Of je kan het horen.
Of iets is gewoon niet logisch.

Maar wat nu als je het niet kan zien?
Gewoon omdat het je niet lukt om er vanaf een afstandje naar te kijken?
En dan kan dat fysiek zijn of mentaal. Daar is ook nog verschil.

Of als je het niet kan horen?
Gewoon omdat je hetgeen je moet horen niet kan filteren uit alle geluiden om je heen?

Of je voelt het nooit zo van binnen.
Dat kan als je een keer iets heel indringends hebt meegemaakt.
Toen moest je je wel afsluiten voor al die verwarring van binnen.
Om nog gewoon mee te kunnen blijven doen, voor het oog van anderen dan.

Wanneer is iets niet logisch?
Als je veel aan je hoofd hebt, heb je helemaal geen ruimte om daar eens rustig over na te denken.
Om alles eens rustig op een rijtje te zetten.

En wat als je niet eens kan zien dat je verder kan?
Dat er wel een uitweg is, of zal komen.
Hoe moet je dan verder?
Dat lukt dan niet.
Maar terug in de tijd is geen optie.
Je zit dan gewoon hartstikke vast.

Om welke raad moet je dan vragen?
Is er wel raad?
En aan wie?
Als je je verlaten, eenzaam voelt?
Of als je alleen komt te staan?

En hoe vraag je dan om hulp?
Als je toch wist welke hulp je nodig had, had je het al opgelost.
Dus eerst moet je dan uitzoeken welke hulp je wil vragen.
En dan begint het van voren af aan…

Tags, , , , ,